KATRIN KORFMANN
VU medisch centrum | Katrin Korfmann (1971, Berlijn, Duitsland)
De samenspraak van fotografie, video en ruimtelijke installatie leidt in het werk van Katrin Korfmann tot bijzondere resultaten. In al haar werk creëert Korfmann een spanning tussen stilstand en beweging, en mede daardoor hebben haar beelden een sterke affiniteit met performance. Het integreren van de tijd in het fotografische beeld, het ‘timen’ van het beeld, is in het werk van Korfmann belangrijk: zo kunnen stilstaande modellen worden geïntegreerd in tijdsopnames van de bewegingen van mensen in openbare ruimtes, of bewegingen kunnen in hun momenten worden ontleed.
Korfmann’s Vrije Ruimte is het Medisch Centrum van de Vrije Universiteit. Juist omdat een ziekenhuis tegenwoordig voor een groot deel een openbare ruimte is, bleek Korfmann met de concepten achter haar werk hier op een vanzelfsprekende manier op te kunnen inspelen. In haar tekst en in haar werk komt tot uiting dat het VUMC een plek van doorgang, ervaring en beleving is voor bezoekers, personeel en voor patiënten.
Contrasterende beelden
Katrin Korfmann
Op het moment dat ik werd gevraagd om deel te nemen aan het artist in residence project Vrije Ruimten Zuidas, had ik geen idee wat de Zuidas eigenlijk was. Ik hoorde over de grootse plannen die het Projectbureau Zuidas zowel met de kunst als met de commerciële wereld had. Dat klonk mij als een rare combinatie in de oren.
Ik werd gevraagd om binnen het VU Medisch Centrum te werken voor een periode van zes maanden, en een nieuw project op te starten, geïnspireerd door de omgeving. Ik voelde mij als een pionier die naar een onbewoond eiland wordt gestuurd.
Ik kwam in de tekenkamer van het facilitair bedrijf terecht, een plek speciaal voor mij, met internetaansluiting en telefoon, en met drie bouwkundigen die aan de constante veranderingen en groei van het ziekenhuis werkten. Opeens had ik nieuwe collega’s met een totaal andere achtergrond. Wel een heel plezierige ervaring.
In het nieuwe gedeelte van het VUMC ontdekte ik een collegezaal die er meer uitzag als een operazaal dan als een auditorium. Daar staand en kijkend naar de ruimte kreeg ik het idee om van dit auditorium foto’s te maken, terwijl de zitplaatsen van de zaal gevuld zouden worden door patiënten. Dit beeld kwam enerzijds voort uit het idee om de dokter/patiënt relatie om te draaien (normaal wordt in deze ruimte door medische studenten en artsen naar patiënten gekeken), anderzijds was ik geïnteresseerd in de relatie van de patiënt tot deze ruimte.
Ik wilde deze relaties visualiseren in een fotografisch beeld, dat toch ook een sterke connectie met het hele idee van de Zuidas zou kunnen betekenen. Deze zaal als het gelikte en chique beeld van de toekomst, tegenover de realiteit van de patiënten in het heden. Misschien moeten we het beeld van de realiteit steeds weer laten contrasteren met de beelden waaraan zo hard wordt gepoetst.
